Kunststichting Nadorst opnieuw in het nieuws (april 2021)

Ik raakte een kleine twintig jaar geleden betrokken bij Stichting Nadorst. Op dat moment een kleine, kunstzinnige stichting die in de stad Utrecht artistieke evenementen organiseerde, waar ik soms aan meedeed. Ik kende een van de vaste medewerkers van de stichting, werd gevraagd voor het bestuur (waarschijnlijk omdat ik betrouwbaar oogde) en aldus geschiedde.

In 2009 hadden we een leuk clubje verzameld en we waagden de sprong: Nadorst werd een uitgeverij. We lanceerden het groots bij Rotabs in Rotterdam met een zaal vol geïnteresseerden, twee nieuwe boeken en een korte film. Wat we uitgaven, was literatuur met een grote L, in kleine oplage.

Een van deze twee boekjes was de nog steeds niet volledig begrepen dichtbundel “The Greatest of the Biggest” van kO nOrderisk. Dat hij kon schrijven, bleek onder andere uit zijn publicaties in de Tirade en zijn voordrachten op verschillende festivals. Ook in het echt was kO vermakelijk. Je wist nooit of hij serieus was of niet. Als je hem met iemand zou moeten vergelijken, dan zou je bij de Amerikaanse komediant Andy Kaufman uitkomen. Ook bij Andy was het nooit duidelijk wanneer de act voorbij was. Zelfs over diens vroegtijdig overlijden beweren sommigen dat het een grap was. Zo werd er 20 jaar later een “Welkom terug, Andy”-feestje georganiseerd (hij kwam natuurlijk niet opdagen).

Helaas won bij kO de alcohol het van de realiteit en uiteindelijk was het beter voor hem om Rotterdam (en de uitgeverij) te verlaten. Hij vertrok naar het rustigere oosten van het land en etaleerde zijn bijzondere kijk op het leven voornamelijk op het internet. Op een gegeven moment was hij in de running voor het stadsdichtersschap van Hengelo (het werd John Heymans) maar daar bleef het ook wel bij.

Tot afgelopen dinsdag. Opeens dook hij op in een nieuwsitem op het NOS. Hetzelfde nieuwsbericht verscheen ook in het AD, de Telegraaf, Hart van Nederland en op andere landelijke nieuwsplatforms. Het was opnieuw met een ironische twist die alleen hij kon verzinnen. Hij was helemaal naar Oost-Europa gefietst. Op dit moment in het verhaal is het wellicht handig om te zeggen dat kO een Russofiel is. Hij is enkele malen in Rusland geweest, heeft zeer veel Russische schrijvers gelezen en aanbidt de Russische absurdist Daniil Charms.

Hij had Litouwen bereikt. God weet hoe hem dat gelukt was, bij hoeveel niets vermoedende en goed bedoelende mensen in Duitsland, Polen en Litouwen hij had aangeklopt voor eten en een onderdak. Vanuit Litouwen was hij vervolgens - nog steeds op dezelfde fiets - de grens met Wit-Rusland overgestoken (de enige dictatuur in Europa, als je Rusland niet meetelt). De grenspolitie van Wit-Rusland was door die van Litouwen gewaarschuwd. Hij had zich onhandig achter een struik verstopt, waar ze hem achter vandaan plukten. Hij zocht, zo zei hij, een beter leven in Wit-Rusland. Maar als het Rusland werd, dan was dat ook goed.